Op de lagere school ging het best goed met mij. Ik had het naar mijn zin met zowel de creatieve vakken als met rekenen en taal. De school wilde me een klas over laten slaan, maar mijn ouders vonden dat geen goed idee. Ze zagen goed in dat ik sociaal nog te jong was voor een hogere combinatieklas. Achteraf vond ik dat een heel goed idee van mijn ouders.

Wel herken ik het gevoel van enorm opzien tegen de nieuwe schoolweek, tegen de maandag, vanuit mijn tijd op de middelbare school. Ik voelde me nauwelijks gezien en begrepen door leeftijdsgenootjes en door leraren. Het was op de middelbare school best een eenzame tijd voor mij. Eenmaal in de vierde klas was ik het zat en deed een dappere poging om mijn ouders hiervan te overtuigen. Deze keer voelde het voor mij alsof ze me totaal niet zagen. Ik was al zover en het ging zo goed, dat ik niet moest zeuren en het maar gewoon moest afmaken.

De periode daarna op de Universiteit heeft voor mij een hoop goed gemaakt gelukkig. Daar kon ik veel autonomer leren en dat gaf me veel zelfvertrouwen. En vanuit dat zelfvertrouwen ben ik mijn persoonlijke ontwikkeling verder vorm gaan geven.